Ce n’est pas comme ça que c’était censé se passer. J’étais enfin heureux. Après tant d’erreurs, tant de doutes. J’ai été blessé avant. J’ai fait confiance trop vite. J’ai aimé trop vite. J’ai regretté beaucoup de choix, mais pas elle. Jamais elle. Je venais de me l’avouer, je devais le lui dire bientôt. Je l’acceptais enfin. Je l’aime. Ou je l’aimais? Je ne sais plus. Tout allait bien, très bien, parfaitement bien, trop bien. On avait trouvé un jour, entre nos emplois du temps impossibles, à passer ensemble. La plage avait semblé une bonne idée alors. C’était censé être une bonne idée. Elle était si heureuse. Elle rayonnait. Je l’ai laissée quelques minutes. Je voulais juste récupérer une serviette dans ma voiture. Je n’y étais pas encore arrivé quand le premier cri a retenti. Je me suis retourné pour voir l’eau beaucoup plus loin que je ne l’avais laissé. Je ne me rappelle pas clairement ce qui a suivi. Comme si, pris de fièvre, j’avais navigué entre la conscience et l’inconscie...
آيه أسيدي، هيا أنا، هزيت بكتفي الزمان تا عيا من مني و تلاح من فوقي، واحد و ربعين عام و أنا كنعيط على السالبني تا سلبات مني حمامة الدنيا عمامة الرزق و خلات راسي راسو يلاگي حر الشمش و يسگي من بحر العمى بعدما جف بير العمش.. حليت عيني فالصباح و شفت بلي ضو الشمش غاب من روحي.. تما نسيت الرباح و بركت على سفينة الدمع كنساين ف نوحي.. دوزت ليام الملاح، كنعلم فلي جا و فلي جال و فليل كنسا لوحي.. غواتني الدنيا بلا تفاح، بركاتني، غدرات نفسي و قالت ليها بوحي.. فهمات منها بارود الفرح منين كايخرج و بدلات لي المكحلة بما كحل منها، فاش جيت نقصد الهم لقيت الدم خارج من جلابتي.. ما يغرك لي يشكي قدام بابك لا تقطع حبلو، خليه يجرب ما عشت أنا و يشوف حبال صوتي فشلو، صوتي يا لي غنيت بيك و غنيت ليوم نتا لول تخوي بيا و تا باش نبكي عليك ما لقيت.. واش يدير مول البندير لا من بعد الغرامة و الخير تصبح يدو مشلولة و صباعو تحير.. واش يدير الفلاح لي من بعد الخضرة و الديسير تصبح رجلو مقتولة و فاسو يولي ضرير.. كي الرقاصة لي فرضو عليها الدار الخمار من بعدما ولفات ريالات القمّار.. كي الگزار لي باع فالغنم و البقار تا ...